Mari
Romerok (Quintana de la Serena,
1958) La casa de la buhardilla liburua aurkeztuko du gaur, 19:00etan,
Legazpiko kultur etxean. Domingo Agirre ikastetxeko irakaslea da eta bere lehen
liburua du.
Liburua zure familiari buruzkoa da. Zer diozu familiaz?
Aita Extremaduratik Legazpira etorri zen, lan egitera. Ondoren, ezkondu eta ama
ekarri zuen. Ama negarrez etorri zen.
Nolatan jaio zinen Extremaduran?
Ordurako gurasoak Altsasun bizi ziren, baina nire amak senitartekoek inguratuta
erditu nahi zuen. Ni jaio baino 10 bat egun lehenago joan zen, 13 hilabete
bakarrik zituen nire anaiarekin, trenez. 20 egun nituenean itzuli ginen
Altsasura. Nire bizitzako lehen hamar urteak bertan eman nituen.
Altsasuko etxea da, hain zuzen ere,
liburuaren izenburuan aipatzen dena. Zergatik bizi zineten Altsasun?
Gurasoak apopilo zeuden Legazpin, baina beraien etxebizitza nahi zuten. Legazpin
ez zuten aurkitzen eta Altsasura joan ziren. Aita Legazpira etortzen zen
egunero lanera, trenez. Hamaika urte eman zituen horrela.
Noiz etorri zineten Legazpira?
68ko maiatzean, Patriziok Urtatzako etxeak egin zituenean. Aita Altsasuko
etxera etxe berriko giltzarekin sartu zenean, denok negarrez hasi ginen.
Zergatik da hain garrantzitsua zuretzat
Altsasuko etxea?
Senitarteko asko etorri ziren Euskal Herrira eta denak Altsasuko etxetik
pasatzen ziren. Ospakizunak ere bertan egiten genituen. Etxe horrekin lotutako
oroitzapen asko ditugu. Gainera, nire osaba-izeba eta lehengusu batzuekin bizi
ginen bertan eta nire lehengusina ahizpa bezalakoa da niretzat. 2012an gurekin
bizi zen izeba hil zen eta pasadizoak gogoratzen hasi ginen. Hala, egunean
baten, familiaren historia idatziko nuela esan nien. Izenburuagatik galdetu
zidaten eta La casa de la buhardilla izango zela esan nien.
Irakasle-ikasketak egin zenituen.
Nire lanbidea asko gustatzen zait. Lehen urtean Zumaian lan egin nuen, moja
eskola batean. Urte horretan bertan EGA titulua atera nuen eta ondoren Domingo
Agirre ikastetxean hasi nintzen lanean. 35 bat urte daramatzat bertan.
Euskara ikasi zenuen.
Lagun batek eta biok ikastaro bat egin genuen EUTGn. Nire senarraren osaba bat
Eguzkitza baserrian bizi da eta uda batean egunero joan nintzen, eguna
pasatzera: belarretara joaten ginen, haurrak zaintzen nituen…
Gauean, nire senarra (orduan mutil-laguna) nire bila joaten zen. «Zer moduz
pasa duzu eguna?», galdetzen zidan. «Mesedez, Mikel, hitz egidazu gazteleraz»,
erantzuten nion.
Nolatan gustatzen zaizu idaztea?
Beti gustatu zait idaztea. Nire familiak elikatutako zaletasuna da. Nire aita
poesia idazten ikusi dut beti. Bere hiru liburu argitaratu ditugu jada. Gauza guztiei
buruz idazten du (biloba baten jaiotza, adibidez), baina bere gai kuttuna
herri-mina da. Askotan esan diogu beste gai bati buruz idazteko. Euskal
Herriari buruz ere idazten du, baina bere jaioterria berezia da berarentzat. Negar asko egin du nire liburuarekin.
Zu nongoa sentitzen zara?
Legazpiarra.
Altsasukoa ere bai, baina batez ere legazpiarra. Udan Extremadurara joaten
ginen, baina ni legazpiarra naiz. Aitarentzat, ordea, Quintana baino hoberik ez
dago munduan. Normala da, 26 urterekin etorri baitzen.
Asko idazten al duzu?
Umetan egunerokoa idazten nuen. Lehiaketetara ere aurkezten nintzen. Iaz Estatu
mailako ipuin lehiaketa bat irabazi nuen ikasleekin. Baina hau da nire lehen
liburua. Nire familiaren historia kontatu dut eta kapitulu bakoitza senitarteko
bati buruzkoa da: amona, ama,
izeba bat, aita… Beste bi
nobela idatzi ditut, baina oraindik ez ditut argitaratu. El pintor de sonrisas eta La raya del pantalón.
Zer esan dizute senitartekoek?
Asko gustatu zaie. Asko negar egin dute, baina nire asmoa ez zen hori. Bernardo
Atxagak ere irakurri du. Izan ere, nire lehengusina bat Zalduendoko batekin
ezkonduta dago eta liburuaz hitz egin zioten. Gustura irakurriko lukeela esan
zuen. Handik aste batzuetara bere mezu bat jaso zuen. Oso kritika polita idatzi
zuen eta Erlea aldizkariaren zazpigarren alean nire
liburuko pasarte bat sartu zuen. Nik itzuliko nuela esan nion eta
azkenean liburu osoa itzuli nuen.
Zuk argitaratu al duzu liburua?
Ez. Santiagoko Tandaia argitaletxearekin argitaratu dut. Beraien lehiaketara
bidali nuen eta ez nuen irabazi, baina gustuko zutela esan zidaten.
Crowdfunding-a eskaini zidaten, baina nahiago izan nuen koedizioa: beraiek 220
ale ordaindu dituzte eta nik 80. Liburutegian maileguan jarri dute eta
aurkezpen egunean erosi ahal izango da.
Beste bi liburu prest dituzula esan duzu.
Bata gerra garaiko gizon bati buruzkoa da eta bestea gizon ahul batekin
maitemintzen den emakume bati buruzkoa. Hilketa bat ere bada tartean. Txoratzen
ari ote naizen pentsatzen hasita nago!
Iturria: Goierriko HITZA